Η χώρα του άφθονου ρυζιού δεν ξέρει πού θα προωθήσει το πλεόνασμά της, ενώ η επισιτιστική κρίση μαστίζει τον πλανήτη

Η χώρα του άφθονου ρυζιού δεν ξέρει πού θα προωθήσει το πλεόνασμά της, ενώ η επισιτιστική κρίση μαστίζει τον πλανήτη
23/5/2008

http://world.flash.gr/cosmosl/2008/5/23/36792id/

Από τους μεγαλύτερους ορυζώνες του κόσμου η Ιαπωνία και με σημαντικά αποθέματα ρυζιού, είναι υποχρεωμένη βάσει των διεθνών συμφωνιών να εισάγει ρύζι. Η σημερινή επισιτιστική κρίση που μαστίζει τον πλανήτη, αποτελεί μια καλή ευκαιρία ώστε τουλάχιστον μέρος των αποθεμάτων της να μην καταλήξει σε ζωοτροφές. Η κυβέρνηση του Τόκιο ανακοίνωσε σήμερα ότι θα πουλήσει 20.000 τόνους ρυζιού από τα εθνικά της αποθέματα σε πέντε αφρικανικές χώρες προκειμένου να τις ανακουφίσει από την πείνα. Το ρύζι θα σταλεί στην Κένυα, την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Μπουρούντι και τη Γουινέα-Μπισάου. Οι 20.000 τόνοι αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου προγράμματος αρωγής ύψους 5,57 δισεκατομμυρίων γεν (35 εκατομμυρίων ευρώ) για την Αφρική, που εγκρίθηκε σήμερα από την κυβέρνηση, ανακοίνωσε το ιαπωνικό υπουργείο Εξωτερικών. Η τιμή του ρυζιού στον κόσμο εκτινάχθηκε στα ύψη τους τελευταίους μήνες, περνώντας από τα 375 δολάρια ο τόνος τον Δεκέμβριο στα 1.100 δολάρια ο τόνος τον Απρίλιο, σύμφωνα με υπολογισμούς της αμερικανικής οργάνωσης Κέντρο για την Παγκόσμια Ανάπτυξη.Ωστόσο αυτό δεν διαταράσσει καθόλου τον ιάπωνα καταναλωτή, όπου το ρύζι είναι εκτός διατίμησης εδώ και δεκαετίες και οι ρυζοκαλλιεργητές ενισχύονται με μαζικές κρατικές επιδοτήσεις.Η ιαπωνική αγορά ρυζιού είναι ανεξάρτητη από τη διεθνή αγορά σημειώνει ο Κιοχέι Μορίτα, αναλυτής της Barclays Capital στο Τόκιο. Οι Ιάπωνες θέλουν να αποκαλούν την πατρίδα τους χώρα του άφθονου ρυζιού. Χιλιάδες μικροί ορυζώνες, συχνά οικογενειακοί, καλύπτουν το τοπίο του αρχιπελάγους και παίζουν σημαντικό ρόλο στον πολιτισμό, την εθνική γαστρονομία και την πολιτική ζωή: οι αγρότες είναι από τους παραδοσιακούς υποστηρικτές του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, της ιαπωνικής δεξιάς, τα τελευταία 50 χρόνια. Οι μικρές ρυζοκαλλιέργειες, που δεν αποδίδουν οικονομικά, επιβιώνουν με τις κρατικές επιδοτήσεις. Κατά συνέπεια το 40% των ορυζώνων στην Ιαπωνία παραμένουν ανεκμετάλλευτοι, ενώ η εθνική κατανάλωση μειώνεται συνεχώς. Όλο και περισσότεροι Ιάπωνες προτιμούν τα ζυμαρικά, το ψωμί και άλλες δυτικές γαστρονομικές συνήθειες από το ρύζι.Σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας, η Ιαπωνία παρήγαγε 8,71 εκατομμύρια τόνους ρυζιού το 2007, εκ των οποίων μόνο μια ελάχιστη ποσότητα εξήχθη. Σε αυτούς προστίθενται 770.000 τόνοι που η χώρα είναι υποχρεωμένη να εισάγει κάθε χρόνο, κυρίως από τις ΗΠΑ, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ για να διασφαλίσει μια ελάχιστη πρόσβαση στην αγορά της, σύμφωνα με τους κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Οι εισαγωγές αυτές δεν φθάνουν ουσιαστικά ποτέ στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Το ρύζι της Ταϊλάνδης δεν ταιριάζει στη γιαπωνέζικη κουζίνα. Όσο για το καλιφορνέζικο ρύζι, είναι όμοιο με της Ιαπωνίας. Ωστόσο για να προστατεύσει τους αγρότες, η κυβέρνηση τους υποσχέθηκε ότι το εισαγόμενο ρύζι ποτέ δεν θα χρησιμοποιηθεί για άμεση κατανάλωση. Συνεπώς σχεδόν 2,3 εκατομμύρια τόνοι ρυζιού παραμένουν αποθηκευμένοι σε δέκα πελώρια ψυχόμενα υπόστεγα. Ένα εκατομμύριο τόνοι προέρχονται από το εθνικό πλεόνασμα, οι υπόλοιποι αποτελούν το εισαγόμενο ρύζι. Ενώ αρκετές χώρες παραγωγοί ρυζιού αντιμετωπίζουν επισιτιστική κρίση, το Τόκιο ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να πουλήσει μέρος των αποθεμάτων σε τρίτες χώρες. Ο κόσμος αντιμετωπίζει έλλειψη ρυζιού αλλά στην Ιαπωνία υπάρχει τεράστιο πλεόνασμα. Η κυβέρνηση δεν ξέρει τι να κάνει το εισαγόμενο ρύζι, κυρίως το ταϊλανδέζικο. Η εξαγωγή του προς τρίτες χώρες είναι καλή ιδέα, επισημαίνει ο Νομπουχίρο Σουζούκι, καθηγητής Αγρονομίας στο πανεπιστήμιο του Τόκιο. Η Ιαπωνία ανακοίνωσε επίσης σήμερα ότι θα πουλήσει εκτάκτως 200.000 τόνους ρυζιού στις Φιλιππίνες. Όσον αφορά την Ουάσινγκτον, πιθανώς θα επιτρέψει στην Ιαπωνία να μεταπωλήσει σε τρίτες χώρες το ρύζι που αγοράζει από αυτήν. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, μια χώρα δεν μπορεί να εξάγει ρύζι που έχει εισαχθεί σε αυτήν, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της χώρας παραγωγού του ρυζιού.