Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ημερών δεν είναι η τραπεζική κρίση, αλλά η τιμή του ρυζιού

http://world.flash.gr//cosmosl/2008/4/7/36064id/

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ημερών δεν είναι η τραπεζική κρίση, αλλά η τιμή του ρυζιού
Δεν είναι η Ουολ Στριτ ούτε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου. Το πρόβλημα είναι το ρύζι. Η διεθνής τιμή του ρυζιού έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Μέσα σε μια μέρα, ανέβηκε 10%. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, η αύξηση ήταν 50%. Ούτε σε εποχές πολέμου δεν ήταν τόσο ακριβό. Για να αναδειχθεί η σημασία αυτού του αγαθού, και να φανεί πόσο δευτερεύουσες είναι οι άλλες κρίσεις αυτών των ημερών, αρκεί να σημειωθεί ότι το ρύζι αποτελεί βασικό συστατικό της καθημερινής διατροφής 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων.Η τιμή του ρυζιού αυξήθηκε γιατί τόσο οι παραγωγοί όσο και οι καταναλωτές καταλήφθηκαν από πανικό. Φοβούμενες μια πιθανή έλλειψη, οι χώρες που εισάγουν ρύζι αύξησαν δραστικά τις αγορές τους. Και οι χώρες που το παράγουν, ανήσυχες μήπως αφήσουν τον πληθυσμό τους χωρίς ρύζι, περιόρισαν τις εξαγωγές. Ο συνδυασμός νευρικών αγορών και προληπτικών περιορισμών έστειλε τις τιμές στη στρατόσφαιρα.Και δεν είναι μόνο το ρύζι, παρατηρεί ο οικονομολόγος Μοϊσές Ναϊμ στην Ελ Παϊς. Είναι οι τιμές όλων των προϊόντων διατροφής. Το πρόβλημα αφορά όλο τον κόσμο αλλά κυρίως, όπως συμβαίνει πάντα, τους φτωχούς. Στην Αίγυπτο υπάρχει έλλειψη ψωμιού. Οι διεθνείς τιμές του σιταριού διπλασιάστηκαν τον τελευταίο χρόνο και το επιδοτούμενο ψωμί, αντί να φτάνει στους φτωχούς, πωλείται ακριβότερα στη μαύρη αγορά. Τουλάχιστον έξι άτομα πέθαναν από ασφυξία καθώς συνωστίζονταν στην ουρά για να αγοράσουν ψωμί. Η πείνα επιστρέφει στην Αφρική. Και αυτή τη φορά, αντί να πλήττει τους αγροτικούς και απομονωμένους πληθυσμούς, πλήττει τους κατοίκους των πόλεων. Στην Αργεντινή υπάρχει έλλειψη κρέατος, που είναι εξίσου σημαντικό με το ψωμί στην Αφρική και το ρύζι στην Ασία. Οι υψηλές τιμές, η έλλειψη αγαθών και η κερδοσκοπία προκαλούν παντού σκληρές πολιτικές συγκρούσεις, καθώς και συγκρούσεις ανάμεσα στους παραγωγούς και τους καταναλωτές, την πόλη και την ύπαιθρο, τους εξαγωγείς και τους εισαγωγείς. Η κρίση πλήττει και τη μεσαία τάξη των πλουσίων χωρών.Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σοβαρό παγκόσμιο πρόβλημα που δεν έχει προηγούμενο, σημειώνει ο αρθρογράφος.Η πείνα αποτελεί μια πολύ παλιά ανθρώπινη εμπειρία. Λιμοί συναντώνται σε αφηγήσεις όλων των θρησκειών. Αλλά το σημερινό πρόβλημα έχει σύγχρονα αίτια, που περιλαμβάνουν τόσο επιτυχίες των κυβερνήσεων όσο και παταγώδεις αποτυχίες. Η αγορά, που στο παρελθόν έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική στην επίλυση προβλημάτων, εδώ σηκώνει τα χέρια ψηλά.Η αύξηση των τιμών των προϊόντων διατροφής οφείλεται σε ένα βαθμό σε έναν πρόσφατο θρίαμβο της ανθρωπότητας: περισσότεροι άνθρωποι παρά ποτέ τρώνε σήμερα τρεις φορές την ημέρα. Το Βιετνάμ, η Βραζιλία, η Τουρκία, η Κίνα και η Ινδία είναι μερικές από τις χώρες όπου εκατομμύρια άνθρωποι τρώνε σήμερα περισσότερο και καλύτερα. Οι επαναστάσεις της επιστήμης οδήγησαν στην αύξηση της παραγωγής τροφίμων - αλλά η κατανάλωση αυξάνεται πιο γρήγορα. Εξ ου οι αυξήσεις των τιμών.Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράγοντες που εμποδίζουν την αύξηση της παραγωγής. Ενας από αυτούς είναι η αλλαγή του κλίματος. Η παραγωγή ρυζιού στην Ασία έχει επηρεαστεί από μια άστατη εναλλαγή ξηρασίας και βροχής. Σε άλλες χώρες, οι κύκλοι της συγκομιδής έχουν περιοριστεί και η αύξηση της θερμοκρασίας έχει προκαλέσει καταστροφές. Η υψηλή τιμή του πετρελαίου έφερε στη μόδα τα βιοκαύσιμα. Για τους παραγωγούς, είναι πιο συμφέρον να παράγουν καλαμπόκι για να γεμίζουν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων παρά για να γεμίζουν τα στομάχια. Η αύξηση της τιμής του καλαμποκιού παρασύρει τις τιμές και των άλλων δημητριακών. Και οδηγεί σε οδομαχίες στο Μεξικό.Αυτό που επηρεάζει όμως περισσότερο απ'όλα την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων είναι η πολιτική των κυβερνήσεων. Και αυτή η πολιτική ευνοεί τους παραγωγούς και πλήττει τους καταναλωτές. Σε όλες τις χώρες, το αγροτικό λόμπι είναι καλύτερα οργανωμένο, έχει περισσότερα χρήματα και ασκεί μεγαλύτερη επιρροή από τους καταναλωτές, στους οποίους παραδόξως περιλαμβανόμαστε όλοι. Αυτό εξηγεί τη σουρεαλιστική και αναποτελεσματική δέσμη δασμών, επιδοτήσεων, ελέγχων και κανόνων που διαφθείρει τη γεωργική δραστηριότητα και το διεθνές εμπόριο τροφίμων.Η καλή είδηση, καταλήγει ο Μοϊσές Ναϊμ, είναι ότι η παγκόσμια διατροφική κρίση θα δείξει πόσο παράλογα είναι πολλά από τα εμπόδια που υπάρχουν σήμερα.
(Πηγή: El Pais)